Bez aplauzu

Samolot tanich linii lecący z, dajmy na to, Oslo do, dajmy na to, Warszawy. Na pokładzie śmietanka polonijna: trzech wąsaczy we włochatych swetrach z wyładowanymi płóciennymi torbami, zasapana baba zajadająca się niespecjalnie świeżą sałatką jajczaną domowej produkcji, kilku rechoczących dresów okurwiających i ochujających przestrzeń akustyczną dookoła siebie, gruby facet, który zdjął przyciasne buty i zatruwa powietrze odorem starego potu z wełnianych skarpet, głośno narzekające małżeństwo z głośno płaczącym dzieckiem, jakaś para rozsiewająca wokół siebie woń żelu do włosów (on) i tanich perfum (ona), itd.

Samolot dolatuje do docelowego lotniska, wysuwa podwozie, schodzi do lądowania, ląduje.

Wszyscy pasażerowie zaczynają klaskać.

Klaszczą i klaszczą. Wreszcie się uciszają.

Samolot zatrzymuje się na pasie startowym, chwilę stoi nieruchomo i eksploduje.

Kurtyna w dół.

Advertisements

3 uwagi do wpisu “Bez aplauzu

  1. :>Jedyny raz z klaskaniem zetknalem sie w tureckim samolocie ladujacym w Stambule.BTW zapamietac: nie latac PL>Norge i Norge>PL w piatki i niedziele. :P

  2. Krótkie a dobre. Zwłaszcza te imiesłowy dotyczące sposobów zagarniania przestrzeni. Napędzasz moją własną chęć stworzenia jakiegoś tekstu fabularnego (choć to powyżej to omal proza poetycka).

  3. Nie, nie chcę znów siedmiodniowej żałoby narodowej w Polsce ;)Poza tym zapomniałeś dodać epizodu z "Ratunku, rodacy!".

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s