Obejrzane w 2016: Rozczarowania, cz. 1

\perverts guide to ideology 2

10. Perwersyjny przewodnik po ideologiach
(The Pervert’s Guide to Ideology; 2012)

Bo Slavoj Žižek się powtarza. Co prawda nie podzielam opinii osób uważających słowackiego filozofa za intelektualnego hochsztaplera. Wprost przeciwnie: jego spostrzeżenia bywają frapujące, tyle że trzeba je najpierw rozpakować. Perwersyjny przewodnik po ideologiach uznałbym za inspirującą filozoficzną pogadankę, gdybym nie obejrzał wcześniejszej Z-Boczonej historii kina. Dwie i pół godziny Žižka analizującego filmy teorią psychoanalizy było w sam raz. Dodatkowe dwie i pół godziny, w których Słowak analizuje teorię psychoanalizy przy pomocy filmów, wywołuje uczucie przesytu. Moje ego powiedziało „Starczy!”, a id poszło na spacer z wyobrażonym psem.

perverts guide to ideology

9. Niemożliwe
(The Impossible; 2012)

the impossibleBo film jest rasistowski. W krytyce niezmiernie rzadko wytaczam antyrasistowskie działo, ale Niemożliwe swoim białocentryzmem straszliwie mnie zirytowało. Hiszpański film (z anglojęzycznymi aktorami) opowiada o wielkim tsunami, które w Święta Bożego Narodzenia 2004 r. zalało sporą część Azji Południowo-Wschodniej, w szczególności wybrzeża Indonezji, Indii, Sri Lanki i Tajlandii. Zginęło dwieście tysięcy ludzi, kilka milionów straciło dach nad głową.

Czy Niemożliwe jest zatem wielowątkowym dramatem katastroficznym pokazującym tragedię przez pryzmat losów kilku tubylców i turystów? Nie! Bohaterowie to zamożna, czteroosobowa biała rodzina (on, ona, dwójka dzieci), która na dodatek wychodzi z opresji bez szwanku. No, tsunami troszkę ich poturbowało, lecz z Tajlandii odlatują wszyscy razem.

Niemożliwe opiera się na faktach. Pewna hiszpańska rodzina rzeczywiście z katastrofy się uratowała po przejściach mniej więcej takich, jak przedstawia to film. Super. Ale tysiące Tajów (oraz innych turystów) miało mniej szczęścia. Czy film nie mógłby z szacunku dla statystyki być poświęcony także i im? Wyszłoby mu to tylko na zdrowie. Wybitne filmy katastroficzne – Titanic, Płonący wieżowiec, Tragedia „Posejdona” – miały bowiem wielu bohaterów. Ale Niemożliwemu do wybitności daleko. Ukazuje przynajmniej jak na dłoni katastrofalną symbiozę kina mainstreamowego z happy-endami.

8. Rewizor
(2014)

Bo akurat ta wersja, wyreżyserowana przez Jerzego Stuhra, się nie klei. Komedia Nikołaja Gogola to arcydzielny społeczny komentarz, który nic a nic ze swej aktualności nie straci tak długo jak istnieć będzie rodzaj ludzki. Jednak adaptacja adaptacji nierówna. Wyśmienita jest ta z 1977 r., w reżyserii Jerzego Gruzy, z Tadeuszem Łomnickim i Piotrem Fronczewskim w rolach głównych. Tę Stuhrową zaś należy sobie odpuścić. Papierek lakmusowy stanowi scena, w której Horodniczy po raz pierwszy spotyka Chlestakowa. Przyjezdny sądzi, że zaraz zostanie aresztowany, podczas gdy Horodniczy chce mu się tylko podlizać. U Gruzy, a także oglądając sztukę w teatrze, owo nieporozumienie dusi widza śmiechem. U Stuhra, za sprawą nieporadnej reżyserii, wzruszamy obojętnie ramionami.

rewizor 2014

7. Kotka na gorącym blaszanym dachu
(Cat on a Hot Tin Roof; 1958)

Bo się wynudziłem jak mops. Inną adaptację sztuki Tennesseego Williamsa o równie wyszukanym tytule, Tramwaj zwany pożądaniem, uwielbiam i gorąco polecam (choć od klasycznej wersji z Marlonem Brando wolę tę nowszą z Alekiem Baldwinem). Natomiast Kotka… mnie znużyła, i to pomimo obecności na ekranie pary hollywoodzkich bogów: niebieskookiego Paula Newmana oraz kruczowłosej Elizabeth Taylor. Podskórnie chyba wyczułem, że film wykastrowano. W oryginale motorem dramatu jest homoseksualizm Bricka. Jednak w ekranizacji temat ten przepadł, ponieważ w latach pięćdziesiątych Kodeks Haysa zabraniał opowiadać o zboczeniach. Podmiana zakończenia na szczęśliwsze było tylko gwoździem do trumny.

cat on a hot tin roof

6. Super 8
(2011)

super 8Bo film jest nieszczery. Entuzjastyczne recenzje porównujące dzieło J.J. Abramsa do dawnych słynnych dokonań Spielberga rozbudziły mój apetyt. Niestety, dzieciaki szukające potwora okazały się schematyczne; Super 8 w warstwie produkcyjnej przypominał przeciętny współczesny blockbuster. Jak kręci się filmy – a raczej seriale – w stylu retr80 pokazały pięć lat później wybitne Stranger Things.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s